କବିତା

ମୁକୁନ୍ଦ ଦେବ

କବିତା:
କେବେ ହିମଗିରି ହୋଇ ଛାତି ଚିରିଦିଏ
ଶୀତଳ ପବନେ ଭାସେ,
କେବେ ମରୁଭୂମିର ସେ ପ୍ରଖର ବତାସେ
ବାଲି ସାଜି ନେତ୍ରେ ପଶେ।

କବିତା:
କେବେ ଜୁଆର ସାଜି ସେ କୂଳ ଲଂଘିଯାଇ
ମୁରୁକି ମୁରୁକି ହଁସେ,
କେବେ ଭଟ୍ଟା ହୋଇ ସିଏ କୂଳଠୁ ଅଦୃଶ୍ୟ
କୂଳ ଏକୁଟିଆ ବସେ।

କବିତା:
କେବେ ଅଦିନିଆ ମେଘେ ଗରଜି ଗରଜି
ବରଷା ହୋଇ ସରସେ,
କେବେ ବସନ୍ତ ରଙ୍ଗରେ ରଂଗାୟିତ ହୋଇ
ଅପୂର୍ବ ସୁନ୍ଦରୀ ଦିଶେ।

କବିତା:
କେବେ ଗ୍ରୀଷ୍ମର ରୋୖଦ୍ରରେ ଶୁଷ୍କତାର ମାସେ
ଅଗ୍ନି ବରଷାଏ ଘାଶେ,
କେବେ ଆଶାଡ଼େ ବାଦଲ ନାଚି ନାଚି ଆସି
ବରଷି ଭୂମି ସୁଭାସେ।

କବିତା:
କେବେ ସଂସାର ଭିତରେ ମରୀଚିକା ହୋଇ
ସୁଖ-ଦୁଃଖ ସାଜି ବସେ,
କେବେ ସନ୍ୟାସିର ପଥେ ଈଶ୍ୱର ସନ୍ଧାନେ
ମୁକ୍ତି ପାଈଁ ପ୍ରୟାସେ।

କବିତା:
ସ୍ଥାନ, କାଳ, ପାତ୍ର କିଛି ନାହିଁ ମୋରୋ
କଲମ ମୁନେ ମୁଁ ଦିଶେ,
ମୋ ନାମ କବିତା ଭାବରୁ-ଭାବିତା
କବିଙ୍କ ହୃଦୟେ ମିଶେ।